Przykład: Prawo do dni ustawowo wolnych od pracy

Daniel pracuje od czerwca w niepełnym wymiarze godzin. Pracuje od godziny 18:00 do 21:00, od wtorku do soboty. W sierpniu pozostali pracownicy (zatrudnieni w pełnym wymiarze godzin) mieli wolne w dniu ustawowo wolnym od pracy, kiedy sklep zamknięty. Daniel dowiedział się, że dostali oni wynagrodzenie za ten dzień. Ponadto powiedziano mu, że jemu też przysługuje wynagrodzenie. Zapytał o to pracodawcę, lecz ten stwierdził, że skoro Daniel nigdy nie pracował w poniedziałki, to nie przysługuje mu prawo do wynagrodzenia za ten dzień. Kto ma rację?

Odpowiedź:

Pracodawca Daniela jest w błędzie. Przed przypadającym w sierpniu dniem ustawowo wolnym od pracy pracował w sklepie w wymiarze 15 godzin tygodniowo przez okres 7 tygodni, co razem daje 105 godzin. Oznacza to, że na mocy ustawy o organizacji czasu pracy (Organisation of Working Time Act) z 1997 r. przysługuje mu prawo do dnia ustawowo wolnego od pracy. Ponieważ nie musiał pracować w tym dniu, przysługuje mu prawo do 1/5 zwykłego tygodniowego wynagrodzenia. Stąd Daniel powinien otrzymać dodatkowo wynagrodzenie za trzy godziny.