Okresy odpoczynku i przerwy podczas pracy

Przepisy

Przerwy

Generalną zasadą dotyczącą przerw jest prawo do 15-minutowej przerwy po pracy trwającej 4 ½ godziny. Po 6-godzinnym okresie pracy pracownik ma prawo do 30 minut przerwy, przy czym można w nią wliczyć pierwszą 15-minutową przerwę. Pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie za te przerwy i nie są one uważane za część czasu pracy.

Pracownicy sklepów, którzy pracują więcej niż 6 godzin i których czas pracy obejmuje godziny 11.30–14.30 mają prawo do jednogodzinnej nieprzerwanej przerwy w tych godzinach. Osoby zatrudnione w handlu detalicznym artykułami spożywczymi (w całym kraju) oraz w handlu detalicznym obuwiem i artykułami tekstylnymi (tylko w Dublinie) mają prawo do 15-minutowej płatnej przerwy (poza przerwą na główny posiłek), jeśli pracują dłużej niż 4 ½.

Okresy odpoczynku

Zgodnie z definicją okres odpoczynku to każdy czas, który nie jest czasem pracy. Ustawa określa okresy odpoczynku w następujący sposób:

1. pracownik ma prawo do 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku w każdej dobie. Ponadto pracownikowi przysługuje 24-godzinny nieprzerwany odpoczynek w każdym okresie 7 dni i zwykle powinien on nastąpić po jednym z wcześniej wspomnianych 11-godzinnych okresów odpoczynku, albo
2. alternatywnie pracodawca może przyznać pracownikowi dwa 24-godzinne okresy odpoczynku w tygodniu następującym po tygodniu, w którym nie wykorzystał on prawa opisanego w punkcie (a) powyżej.

O ile umowa o pracę nie przewiduje innej sytuacji 24-godzinny okres odpoczynku, o którym mowa powyżej powinien obejmować niedzielę.

Osoby nie objęte tą ustawą

Postanowienia ustawy o organizacji czasu pracy z 1997 r. dotyczące przerw i okresów odpoczynku nie odnoszą się wszystkich zatrudnionych. Nie dotyczą one policji (Gardaí), Sił Obronnych, pracowników, którzy sami regulują swój czas pracy oraz członków rodzin pracujących w gospodarstwach rolnych lub prywatnych domach. Czas pracy młodocianych pracowników poniżej 18 roku życia reguluje ustawa o ochronie młodocianych pracowników (Protection of Young Persons (Employment) Act) z 1996 r..

Wyłączenia

W niżej opisanych sytuacjach pracodawcy mogą być zwolnieni z obowiązku zapewniania pracownikom okresów odpoczynku określonych w ustawie. Takie zwolnienia są dopuszczalne pod warunkiem, że pracownik otrzyma równoważny okres odpoczynku wyrównawczego. Oznacza to, że w przypadku przesunięcia terminu odpoczynku pracownik musi mieć możliwość odebrania go w rozsądnym okresie czasu. Komisja ds. stosunków pracowniczych (Labour Relations Commission) opublikowała kodeks praktyki dotyczący wyrównawczych okresów odpoczynku (pdf).

Sytuacje nadzwyczajne: pracodawca jest zwolniony z obowiązku zapewniania takich okresów odpoczynku, jeśli nie jest to możliwe ze względu na nadzwyczajne okoliczności lub sytuację kryzysową.

Umowa zbiorowa: okresy odpoczynku określone w ustawie mogą zostać zmienione, jeżeli takie zmiany uzgodniono w porozumieniu zbiorowym zatwierdzonym przez Sąd Pracy albo jeśli przewiduje je porozumienie zbiorowe zwane Employment Regulation Order lub zarejestrowane porozumienie zbiorowe (Registered Employment Agreement).

Praca zmianowa: Kiedy pracownicy zmianowi zmieniają zmiany lub pracują w systemie zmian dzielonych (split shifts), nie ma obowiązku spełniania wymogu zapewniania okresów odpoczynku określonych w ustawie.

Jednak przepisy dotyczące osób zatrudnionych w transporcie (SI 20 z 1998 r.) i w niektórych kategoriach cywilnych służb ochrony (SI 52 z 1998 r.) wyłączają te grupy z postanowień dotyczących ustawowych okresów odpoczynku i przerw, ale nie wymagają zapewniania im równoważnego okresu odpoczynku wyrównawczego.